Het kunstwerk transporteert ons naar een rijk van grote schaal, misschien wel hemels. De sierlijke smeedijzeren poorten, zorgvuldig weergegeven in een delicate wisselwerking van licht en schaduw, domineren de compositie. Ze staan op een kier, suggereren een ingang, een drempel tussen ruimtes. Een figuur, gekleed in wat lijkt op klassieke kleding, stopt aan de rand van de afgrond, met één hand op de poort en de andere een mantel vasthoudend. De scène is geladen met verwachting, een moment aan de rand van de vertelling. Het gebruik van kruisarcering en delicate lijnen geeft een gevoel van diepte en sfeer, waardoor de ruimte uitgestrekt en mysterieus wordt.