Het kunstwerk roept een tastbaar gevoel van melancholie op; een eenzame figuur staat bij een rustige watermassa, het scherpe contrast van het zwart-witte medium versterkt de introspectieve stemming. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze kruisarcering om texturen weer te geven, van de vloeiende kleding van de centrale figuur tot het dichte gebladerte dat de scène omlijst. De compositie is evenwichtig, met de tekst die de linkerbovenhoek inneemt en context biedt voor de scène hieronder. Men wordt aangetrokken door de contemplatieve houding van de figuur, die in een persoonlijke dagdroom lijkt te staren. De algemene sfeer is van stille eenzaamheid, misschien een weerspiegeling van de beproevingen van de menselijke geest. De artistieke betekenis ligt in het vermogen om complexe emoties om te zetten in een visuele vorm, waardoor kijkers worden aangespoord om na te denken over de verbinding tussen natuur, reflectie en de menselijke conditie.