Dit stuk vangt onmiddellijk een gevoel van zachte nostalgie; twee kinderen staan ​​naast elkaar en kijken naar een scène die we worden uitgenodigd om te delen. De een houdt een eenvoudige wandelstok vast, de ander een delicate bloem, wat wijst op een eenvoudig leven van observatie en waardering. Boven buigen de vegende lijnen van een treurwilg of een vergelijkbare boom sierlijk over de compositie. De hand van de kunstenaar, zichtbaar in de penseelstreken, brengt een gevoel van organisch ritme in de scène. Delicate roze bloemen zweven naar beneden, als de herinnering aan de lente.