To dzieło natychmiast chwyta poczucie łagodnej nostalgii; dwoje dzieci stoi obok siebie, patrząc na scenę, którą jesteśmy zaproszeni do dzielenia się. Jedno trzyma prosty kij, drugie delikatny kwiat, co sugeruje proste życie pełne obserwacji i uznania. U góry szerokie linie wierzby płaczącej lub podobnego drzewa łagodnie wyginają się w poprzek kompozycji. Ręka artysty, widoczna w pociągnięciach pędzla, wnosi do sceny poczucie organicznego rytmu. Delikatne różowe kwiaty unoszą się w dół, jak wspomnienie wiosny.