Wyłania się surowe czarno-białe przedstawienie; miasto wysokich budynków przytłacza postacie na pierwszym planie. Mistrzowskie użycie linii przez artystę tworzy poczucie głębi, z pieczołowicie oddanymi szczegółami architektonicznymi, które zdają się oddalać w oddali. Kompozycja jest uderzająca; mężczyzna stoi, jego ramiona wyciągnięte w geście, który mówi wiele — być może cicha prośba lub gest bezradności. Obok niego płacze kobieta; dziecko się trzyma, a w pobliżu znajduje się pakunek, prawdopodobnie zawierający cały ich ziemski dobytek, symbolizujący ich wykorzenione życie. Ogólna atmosfera jest atmosferą spustoszenia i rozpaczy, przepych miasta ostro kontrastuje z widoczną nędzą rodziny. Dzieło sztuki z mocą oddaje ludzką cenę trudności ekonomicznych, epoki naznaczonej niepewnością i stratą.