Dzieło prezentuje urzekającą scenę, wizję oddaną w surowej elegancji czerni i bieli. Kobieta, najprawdopodobniej artystka, jest punktem centralnym. Jest odziana w powłóczyste, klasyczne szaty, a jej ciemne włosy są starannie upięte. Jest delikatnie upozowana, z pędzlem w dłoni, pozornie dodająca ostatnie szlify do krajobrazowego tła. Tło stanowi szczegółowe przedstawienie wyszukanego budynku, być może okazałego pałacu lub budynku publicznego, tętniącego postaciami. Spokojny wyraz twarzy artystki sugeruje głębokie zanurzenie w jej procesie twórczym; jej skupienie jest namacalne. Dzieło jest przesiąknięte poczuciem spokoju i klasycznego piękna, oddając moment twórczości artystycznej, który wydaje się ponadczasowy.