Een scherpe, zwart-wit weergave ontvouwt zich; een stad van torenhoge gebouwen overschaduwt de figuren op de voorgrond. Het meesterlijke gebruik van de lijn door de kunstenaar creëert een gevoel van diepte, met minutieus weergegeven architecturale details die lijken terug te wijken in de verte. De compositie is opvallend; een man staat, zijn armen uitgestrekt in een gebaar dat boekdelen spreekt – misschien een stil smeekbede, of een gebaar van hulpeloosheid. Naast hem huilt een vrouw; een kind houdt zich vast, en een bundel, die waarschijnlijk al hun aardse bezittingen bevat, is in de buurt, als symbool voor hun ontwortelde levens. De algemene sfeer is er een van verlatenheid en wanhoop, de grootsheid van de stad staat in schril contrast met de zichtbare armoede van de familie. Het kunstwerk legt krachtig de menselijke tol van economische moeilijkheden vast, een tijdperk dat wordt gekenmerkt door onzekerheid en verlies.