Αυτό το έργο αιχμαλωτίζει αμέσως μια αίσθηση απαλής νοσταλγίας. Δύο παιδιά στέκονται το ένα δίπλα στο άλλο, κοιτάζοντας μια σκηνή που καλούμαστε να μοιραστούμε. Το ένα κρατά ένα απλό μπαστούνι, το άλλο ένα λεπτό λουλούδι, υποδηλώνοντας μια απλή ζωή παρατήρησης και εκτίμησης. Πάνω, οι σαρωτικές γραμμές μιας κλαίουσας ιτιάς ή παρόμοιου δέντρου καμπυλώνουν χαριτωμένα σε όλη τη σύνθεση. Το χέρι του καλλιτέχνη, ορατό στις πινελιές, φέρνει μια αίσθηση οργανικού ρυθμού στη σκηνή. Λεπτά ροζ άνθη επιπλέουν προς τα κάτω, σαν ανάμνηση της άνοιξης.