Το έργο τέχνης μας μεταφέρει σε έναν λεπτομερή, μονόχρωμο κόσμο, ένα βασίλειο δημιουργημένο με σχολαστικές γραμμές και υφές. Μια γυναίκα στέκεται στη μέση ενός ευρωπαϊκού αστικού τοπίου, το κομψό φόρεμά της σε έντονη αντίθεση με τα τραχιά κτίρια που την περιβάλλουν. Αυτές οι κατασκευές, που αποδίδονται με λεπτή διαγράμμιση, υποδηλώνουν μια αίσθηση ηλικίας και ιστορίας, ίσως υπαινιγμό μιας εποχής που έχει παρέλθει. Πάνω, ένας στυλιζαρισμένος ουρανός στροβιλίζεται με σχηματισμούς νεφών, προσθέτοντας βάθος στη σκηνή και δημιουργώντας μια αίσθηση κίνησης. Η δεξιοτεχνική χρήση της αντίθεσης από τον καλλιτέχνη τραβάει το βλέμμα, καθοδηγώντας τον θεατή μέσα από τη σύνθεση. Το στοχαστικό βλέμμα της γυναίκας και οι αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες προκαλούν μια αίσθηση περισυλλογής και νοσταλγίας, όπως μια σκηνή που τραβήχτηκε από ένα ξεχασμένο παραμύθι.