Dzieło przedstawia melancholijną scenę, przywołującą poczucie tęsknoty i nieszczęśliwej miłości. Obraz przedstawia kobietę stojącą smutno w pobliżu trzech smukłych drzew. Drzewa, oddane delikatnymi pociągnięciami pędzla, wyróżniają się na tle stonowanego tła. Kobieta, ubrana w długą, powłóczystą szatę, jest usytuowana w sposób, który sugeruje zarówno izolację, jak i kontemplację.

Krajobraz, oddany subtelnymi rozmyciami koloru, dodaje głębi scenie. Mały budynek znajduje się pomiędzy drzewami, samotny królik dodaje kapryśnego elementu do kompozycji. Użycie negatywnej przestrzeni przez artystę jest uderzające, tworząc poczucie rozległości i samotności. Paleta barw jest stonowana, charakteryzuje się głównie przytłumionymi tonami szarości, błękitu i brązu, co wzmacnia nastrój cichej refleksji. Sprawna ręka artysty jest widoczna w szczegółowym renderowaniu gałęzi drzew, z których każda jest starannie rozmieszczona, aby stworzyć poczucie naturalnego piękna i delikatnego ruchu.