Η σκηνή σε μεταφέρει αμέσως. Το νερό αστράφτει, ένας λεπτός χορός φωτός και σκιάς. Σχεδόν ακούς το απαλό χτύπημα στα γερασμένα πέτρινα και τις μακρινές φωνές των γονδολιέρηδων. Τα κτίρια, εμποτισμένα με ιστορία, στέκονται σαν σιωπηλοί φρουροί, κάθε και φθαρμένο τούβλο ψιθυρίζει ιστορίες αιώνων. Η χρωματική παλέτα, που κυριαρχείται από ζεστούς, ηλιόλουστους τόνους, προκαλεί μια αίσθηση γαλήνης και ζεστασιάς. Η προσεκτική τοποθέτηση των σκαφών στην επιφάνεια του νερού, οι αντανακλάσεις τους που αντικατοπτρίζουν την αγκαλιά του ουρανού, δημιουργούν μια αίσθηση αρμονίας και ισορροπίας.

Κοιτάζοντας πιο προσεκτικά, το μαεστρικό πινέλο γίνεται εμφανές. Ένα λεπτό παιχνίδι υφών, που αποτυπώνει την ουσία της βενετσιάνικης ζωής με αξιοσημείωτη ακρίβεια. Η χρήση του φωτός και της σκιάς είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Ο ήλιος φαίνεται να δύει ή να ανατέλλει. Λουζει τη σκηνή με μια χρυσή λάμψη. Προσκαλεί τον θεατή να σταματήσει και να συλλογιστεί την ομορφιά του κόσμου, τη διαρκή δύναμη της τέχνης και της ιστορίας.