Αυτή η εκφραστική ασπρόμαυρη εικονογράφηση βυθίζει τον θεατή σε μια ήρεμη, αλλά ελαφρώς σουρεαλιστική εσωτερική σκηνή. Η σύνθεση εστιάζει σε μια λεπτομερώς αποτυπωμένη βιβλιοθήκη, όπου ένας άνδρας αναπαύεται σε μια περίτεχνη πολυθρόνα κοντά σε ένα μεγάλο φεγγίτη με κάγκελα, απορροφημένος στην ανάγνωση. Κοντά του μια γυναίκα κάθεται στο πιάνο, με στάση που υποδηλώνει ότι βρίσκεται σε μέση εκτέλεση· το λεπτεπίλεπτο παρουσιαστικό της δημιουργεί ένα κομψό αντίθεση με τα πλούσια διακοσμημένα έπιπλα γύρω. Υψηλές και κομψά διακοσμημένες κουρτίνες πλαισιώνουν τη σκηνή, δημιουργώντας ένα σκούρο περίγραμμα που κατευθύνει το βλέμμα προς τα μέσα. Πάνω, μια σχεδόν αιθέρια εμφάνιση μιας ομάδας χαρούμενων γυναικών που χορεύουν μοιάζει να αιωρείται στον αέρα — η ελαφρότητα και η ενεργητική κίνησή τους σχηματίζουν έντονη αντίθεση με την ήρεμη ακινησία πιο κάτω.

Η δεξιοτεχνία του καλλιτέχνη στη χρήση λεπτών γραμμών και διασταυρωμένης σκίασης προσδίδει υφή και βάθος, κάνοντας τις αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες και τα περίπλοκα μοτίβα να ζωντανεύουν. Η μονοχρωματική παλέτα ενισχύει την διαχρονική και στοχαστική ατμόσφαιρα, ενώ το διακριτικό υπερφυσικό στοιχείο προκαλεί σκέψη για θέματα έμπνευσης, φαντασίας και μνήμης. Ιστορικά, το έργο αυτό αποτυπώνει την ουσία της εικονογράφησης στις αρχές του 20ού αιώνα, με την επιμελή τεχνική και μια νότα ρομαντικού μυστικισμού — μια ζωντανή εξερεύνηση ήρεμων πνευματικών και συναισθηματικών κόσμων μέσω φωτός, σκιάς και σύνθεσης.