Η σκηνή αποτυπώνει μια ήρεμη στιγμή δίπλα σε μια καθρεφτιστική λίμνη, περιτριγυρισμένη από χαμηλό λιθόχτιστο τείχος και ξύλινη περίφραξη. Ψηλά, λεπτά πεύκα υψώνονται ανάμεσα στον θεατή και μια μεγάλη παραδοσιακή ναϊκή κατασκευή, που σβήνει στα απαλά, θαμπά γκρι της βροχερής ατμόσφαιρας. Οι πολυεπίπεδες στέγες του ναού διαλύονται στην ομίχλη, προκαλώντας αίσθηση ηρεμίας και σεβασμού. Δύο μορφές ντυμένες παραδοσιακά περπατούν στο μονοπάτι κάτω από ομπρέλες· η μικρή και ευαίσθητη παρουσία τους αντιπαραβάλλεται με τον μεγαλοπρεπή αρχιτεκτονικό όγκο, υποδηλώνοντας ίσως έναν ήσυχο προσκύνημα ή μια ήρεμη βραδινή βόλτα. Η βροχή αποδίδεται με λεπτές κατακόρυφες γραμμές, μαλακώνοντας ολόκληρη τη σύνθεση και χαρίζοντάς της μια γαλήνια, διαλογιστική ποιότητα.

Ο καλλιτέχνης αξιοποιεί διακριτικές αποχρώσεις του μπλε και του γκρι για να αποδώσει την διάχυτη υγρασία, ενώ οι θερμοί τόνοι στα πρόσωπα και τους κορμούς των πεύκων προσφέρουν ισορροπία και οπτικό σημείο εστίασης. Η κατακόρυφη σύνθεση τονίζει το ύψος των δέντρων και της ναϊκής κατασκευής, καθοδηγώντας το βλέμμα προς τα πάνω και προσθέτοντας έναν στοχαστικό ρυθμό. Το έργο υπάγεται στην παράδοση ukiyo-e, αποτυπώνοντας ποιητικά και με απαράμιλλη τέχνη τη φευγαλέα ομορφιά και το κλίμα μιας βροχερής μέρας. Η λεπτή αλληλεπίδραση της φύσης, της αρχιτεκτονικής και της ανθρώπινης ζωής προσκαλεί τον θεατή να νιώσει την ήρεμη γαλήνη της στιγμής και να στοχαστεί την βαθιά αρμονία μεταξύ αυτών των κόσμων.