Deze sfeervolle prent vangt een regenachtige dag in een oud Japans stadje, waar houten huizen zich langs een rustige gracht uitstrekken. De compositie balanceert elegant de solide, gestructureerde geometrie van de huizen en brug tegenover de vloeiende reflecties en rimpelingen in het water eronder. De regen valt schuin, wat een dynamische, bijna tastbare textuur toevoegt die uitnodigt om de koele, aanhoudende motregen te voelen. Figuren met paraplu's — de ene opvallend blauw tegen een gedempallete, de ander met een vleugje geel — brengen zacht leven en subtiele spanning, alsof de wereld even stilvalt in een rustig ritme van regen.

Met traditionele ukiyo-e houtsnijkunst-technieken mengt de kunstenaar delicate lijnen met gelaagde waslagen in indigoblauw, grijs en aardetinten. Het palet is ingetogen maar rijk en roept een contemplatieve sfeer op — sombere luchten en serene wateren versmelten met de constante aanwezigheid van menselijke activiteit. Historisch gezien vieren zulke prenten de vergankelijke schoonheid van het dagelijks leven in het begin van de 20e eeuw in Japan, en verbinden traditioneel vakmanschap met moderne stedelijke scènes. Het werk resoneert als een eerbetoon aan het verleden en een intieme blik op het vergankelijke, gevuld met stille emotie en tijdloze gratie.