Het kunstwerk presenteert een sereen moment, schijnbaar geplukt uit een rustige hoek van het leven. Een structuur van twee verdiepingen, weergegeven met delicate kleurwassen, verankert de scène. Het dak, in een koele blauwgrijze tint, suggereert een woning, wellicht een theehuus of een toevluchtsoord voor een geleerde. Figuren, weergegeven met eenvoudige maar expressieve penseelstreken, interageren in de ruimte; iemand heft een raambekleding op. De compositie is evenwichtig, met het gebouw iets uit het midden, waardoor het oog van de toeschouwer wordt uitgenodigd om te zwerven. De kunstenaar heeft op vakkundige wijze de elementen van de natuur verwerkt, met de door de wind geslagen bomen en de suggestie van verre bergen, wat de tijd die verstrijkt en de uitgestrektheid van de wereld suggereert. Het kleurenpalet is rustgevend; de gedempte groenen, bruinen en blauwen creëren een gevoel van rust en harmonie.