Dzieło sztuki przedstawia spokojną chwilę, jakby wyjętą z cichego zakątka życia. Dwupiętrowa konstrukcja, oddana w delikatnych zmyciach koloru, stanowi oś sceny. Dach, w chłodnym, szaro-niebieskim odcieniu, sugeruje zamieszkanie, być może herbaciarnię lub zacisze uczonego. Postacie, oddane prostymi, ale ekspresyjnymi pociągnięciami pędzla, wchodzą w interakcje w przestrzeni; jedna osoba podnosi osłonę okna. Kompozycja jest zrównoważona, z budynkiem lekko przesuniętym w bok, zapraszając oko widza do wędrowania. Artysta umiejętnie włączył elementy natury, z drzewami smaganymi wiatrem i sugestią odległych gór, sugerując upływ czasu i ogrom świata. Paleta kolorów jest kojąca; stonowane zielenie, brązy i błękity tworzą poczucie spokoju i harmonii.