Deze suggestieve scène ontvouwt zich onder een rustige nachtelijke hemel, waar fijne sneeuwvlokken langzaam neerdalen en het landschap bedekken met een serene deken. Een eenzame figuur roeit met een kleine houten boot over kalm, reflecterend water. De boot en zijn bezetter zijn gehuld in koele blauwtinten en zachte nuances, met een vaag licht dat uit een schilderachtig groepje met sneeuw bedekte huizen aan de overkant straalt. De stille adem van de winter lijkt bijna hoorbaar terwijl de sterren zachtjes knipperen bovenaan en weerspiegeld worden op het fonkelende oppervlak beneden.

De kunstenaar gebruikt vaardig subtiele gradaties van blauw en groen, wat het beeld een harmonieuze ritme geeft dat het oog en de geest kalmeert. De compositie is evenwichtig, waarbij de eenzame boot iets uit het midden is geplaatst, waardoor de kijker wordt betrokken bij een intiem moment van eenzaamheid en contemplatie. De vallende sneeuw wordt weergegeven met kleine stippen die de stilte tot leven brengen zonder deze te verstoren. Deze houtsnede weerspiegelt de rustige schoonheid van het begin van de twintigste-eeuwse Japan, waarbij een vluchtig moment wordt gevangen met verfijnde details en een diep gevoel van kalmte, en uitnodigt tot bezinning over de vrede die te vinden is in de natuur en eenzaamheid.