W tym obrazującym dziele spokojna figura wyróżnia się na tle głębokiego niebieskiego nieba, ucieleśniając spokój i wiarę. Centralna figura, ubrana w ciemne szaty i z długą brodą, trzyma wysoko czerwoną flagę, symbolizującą odwagę i przywództwo. Aksamitny blask świętego otacza złocisty nimb, stwarzając wyraźny kontrast z otaczającą architekturą oraz stonowanymi kolorami ziemi w pejzażu. Różne wieże kościołów wznoszą się z ruchliwego tła, każda zdobiona eleganckimi kopułami i krzyżami, tworząc harmonijne zrównoważenie duchowego symbolizmu.

Decyzja artysty o umieszczeniu świętego na pierwszym planie, niemal dominującego dzieła, zaprasza widzów do skupienia się na sile i pocieszeniu, które daje wiara. Paleta kolorów — bogate odcienie niebieskiego, ciepłe żółcie i łagodne czerwienie — wywołuje głęboką duchowość i historyczną bogatość, wprowadzając nas w stan kontemplacji. Dzieło to, namalowane w 1930 roku, odzwierciedla czas głębokiej kulturowej introspekcji w Rosji, podkreślając kluczową rolę postaci religijnych w nawigacji przez społeczne zmiany. Wyjątkowy styl Nikolaja Roericha, charakteryzujący się odważnymi konturami i dramatycznymi kontrastami kolorów, umożliwia temu dziełu emocjonalną rezonację, funkcjonując zarówno jako celebracja wiary, jak i przypomnienie o trwałym ludzkim duchu.