Ten urzekający drzeworyt przedstawia tradycyjną japońską ulicę pod delikatnym deszczem, z wysoką, wielopoziomową wieżą zegarową z charakterystycznym dachami z dachówek w centrum kompozycji. Artysta mistrzowsko łączy architektoniczne detale z atmosferyczną głębią, kierując wzrok widza ku strzelistej wieży, a następnie wzdłuż mokrej brukowanej ulicy otoczonej drewnianymi budynkami. Subtelna, lecz kontrastowa paleta kolorów — chłodne błękity nieba i cienie budynków, połączone z ziemistymi brązami i szarościami drewna oraz kamienia — buduje spokojny, refleksyjny nastrój. Deszcz pada ukośnie, połyskując na mokrej powierzchni i dachach, a delikatne odbicia i linie deszczu ożywiają scenę, uchwycając chwilę pełną ciszy i ulotności.

Kompozycja zręcznie łączy tradycyjną japońską architekturę ze spokojem miejskim, jaki niesie ze sobą lekki deszcz, wywołując emocje mieszające nostalgię z zachwytem nad ulotnym pięknem. Wykonane w 1947 roku, w okresie powojennym, dzieło subtelnie wyraża pragnienie spokoju i ciągłości w czasach zmian. Jest świadectwem trwałego ducha ukiyo-e, ukazując codzienne miejskie pejzaże z dbałością o szczegóły i poetycką wrażliwością. Precyzyjne rzemiosło i wyrafinowana estetyka ujawniają głęboki szacunek artysty dla miejsca i chwili, przenosząc widza na japońską, deszczem spłukaną ulicę z przeszłości.