Na obrazie znajduje się imponująca scena nadbrzeżna, która uchwytuje esencję surowego piękna natury, ukazując dramatyczną interakcję między lądem a morzem. Klify stromo się wznoszą, otaczając żywe odcienie wody poniżej, które odbijają kalejdoskop błękitów i zieleni. Skały wystają z wody, a ich teksturowane powierzchnie zdobią akcenty pomarańczowego i okry, co wskazuje na zabawę światła słonecznego tańczącego na falach. Niebo, namalowane w delikatnych pastelowych odcieniach, sugeruje nadchodzącą burzę, nadając scenie aurę oczekiwania.

Zastosowanie luźnych, ekspresyjnych pociągnięć pędzla Moneta nadaje dziełu poczucie ruchu, prawie jakby można było usłyszeć łagodny szum fal uderzających o brzeg i dalekie krzyki mew. To dzieło nie tylko przekazuje estetyczne piękno Belle-Ile, ale także stanowi odzwierciedlenie wnikliwej obserwacji Moneta na temat światła naturalnego i jego wpływu na kolor. Historycznie, Monet namalował to w okresie transformacyjnym swojej kariery, kiedy zaczął kłaść nacisk na emocjonalne aspekty krajobrazu nad ścisłym realizmem; ten kawałek wspaniale ilustruje tę zmianę.