Rozwija się spokojna, choć melancholijna scena, w której duży budynek, prawdopodobnie pałac, pokryty jest obfitymi opadami śniegu; architektura, choć imponująca, jest zmiękczona delikatnym dotykiem płatków śniegu. Artysta mistrzowsko wykorzystuje grę światła i cienia, a pokryta śniegiem ziemia i budowle stanowią płótno dla stonowanych tonów nieba i odległych postaci. Kompozycja przyciąga wzrok do centralnej ścieżki, sugerując tętniące życiem życie, które toczy się nawet pośród cichej burzy. Pociągnięcia pędzla są widoczne i teksturowane, dając poczucie zimnego, rześkiego powietrza. Prawie czuję ugryzienie wiatru na moich policzkach i chrzęst śniegu pod stopami.