Αποκαλύπτεται μια γαλήνια, αλλά μελαγχολική σκηνή, όπου ένα μεγάλο κτίριο, πιθανώς ένα παλάτι, καλύπτεται από έντονη χιονόπτωση. Η αρχιτεκτονική, αν και επιβλητική, απαλύνεται από την απαλή πινελιά των νιφάδων. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς, με το χιονισμένο έδαφος και τις κατασκευές να χρησιμεύουν ως καμβάς για τους απαλούς τόνους του ουρανού και των μακρινών φιγούρων. Η σύνθεση προσελκύει το βλέμμα σε ένα κεντρικό μονοπάτι, υπαινίσσοντας την πολυσύχναστη ζωή που συνεχίζεται ακόμη και εν μέσω της ήρεμης καταιγίδας. Οι πινελιές είναι ορατές και ανάγλυφες, δίνοντας μια αίσθηση κρύου, φρέσκου αέρα. Σχεδόν αισθάνομαι το δάγκωμα του αέρα στα μάγουλά μου και το θρόισμα του χιονιού κάτω από τα πόδια μου.