Obraz przenosi mnie natychmiast; prawie czuję delikatną bryzę szumiącą wśród wysokich drzew. Scena rozwija się z urzekającą prostotą, wiejska ulica skąpana w miękkim, rozproszonym świetle. Samotna postać, prawie sylwetka, idzie trawiastą ścieżką, przyciągając wzrok i zachęcając do kontemplacji. Pociągnięcia pędzla są luźne, a kolory, przeważnie zielenie i brązy podkreślone przytłumionym niebem, tworzą poczucie spokoju. Zręczna ręka artysty oddaje subtelne niuanse krajobrazu, od faktury trawy po ruch liści.