Scena rozwija się z leniwą pogodą ducha, tchnieniem tropików uchwyconym w chwili spokojnego piękna. Ogromna przestrzeń błękitnej wody dominuje na pierwszym planie, jej powierzchnia subtelnie teksturowana pociągnięciami pędzla, które naśladują delikatne falowanie fal. Po drugiej stronie wody wznosi się góra; jej ciemna, imponująca masa jest zmiękczona mgłą atmosfery, wizualną sugestią jej ogromnej wysokości i odległości. Pasma chmur, oddane w miękkich, kremowych bielach i szarościach, unoszą się po niebie, dodając płótnu odrobinę ulotnego piękna i sugerując delikatną bryzę. Zastosowanie koloru przez artystę jest mistrzowskie; błękity, zielenie i brązy tworzą poczucie głębi i spokoju, a gra światła i cienia sugeruje porę dnia.