De scène ontvouwt zich met een weemoedige sereniteit, een vleug van de tropen gevangen in een moment van stille schoonheid. De uitgestrekte azuurblauwe watermassa domineert de voorgrond, het oppervlak is subtiel getextureerd met penseelstreken die de zachte golving van de golven nabootsen. Aan de overkant van het water torent een berg op; de donkere, imposante massa is verzacht door de nevel van de atmosfeer, een visuele suggestie van zijn formidabele hoogte en afstand. Vlokken wolken, weergegeven in zachte, crèmige wittinten en grijstinten, drijven over de hemel, waardoor het doek een vleugje vluchtige schoonheid krijgt en een zachte bries suggereert. Het kleurgebruik van de kunstenaar is meesterlijk; de blauwe, groene en bruine tinten creëren een gevoel van diepte en rust, terwijl het samenspel van licht en schaduw de tijd van de dag suggereert.