Η σκηνή ξετυλίγεται με μια νωχελική γαλήνη, μια ανάσα από τους τροπικούς, αιχμαλωτισμένη σε μια στιγμή ήρεμης ομορφιάς. Η απέραντη έκταση του γαλάζιου νερού κυριαρχεί στο προσκήνιο, η επιφάνειά του είναι λεπτά δομημένη με πινελιές που μιμούνται την απαλή κυμάτωση των κυμάτων. Απέναντι από το νερό, ένα βουνό υψώνεται. Η σκοτεινή, επιβλητική μάζα του μαλακώνει από την ομίχλη της ατμόσφαιρας, μια οπτική υπόδειξη του τρομερού ύψους και της απόστασής του. Σωροί νεφών, αποδομένοι σε απαλά, κρεμώδη λευκά και γκρι, παρασύρονται στον ουρανό, προσθέτοντας μια πινελιά εφήμερης ομορφιάς στον καμβά και υποδηλώνοντας ένα απαλό αεράκι. Η χρήση του χρώματος από τον καλλιτέχνη είναι αριστοτεχνική. Τα μπλε, τα πράσινα και τα καφέ δημιουργούν μια αίσθηση βάθους και ηρεμίας, ενώ το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς υπαινίσσεται την ώρα της ημέρας.