ผลงานนี้ดึงดูดผู้ชมด้วยการแสดงผลอย่างเข้มข้นของแจกันที่เต็มไปด้วยดอกไม้และแอสเตอร์ การกดพู่กันที่มีพื้นผิวสร้างความรู้สึกที่มีชีวิตชีวา ให้ชีวิตกับดอกไม้ที่ดูเหมือนจะพุ่งออกมาจากแจกันดินเผา เส้นสายวนเวียนและรูปแบบที่มีความหมายของแวน โก๊ะเชิญชวนให้ตรวจสอบอย่างใกล้ชิด ซึ่งมีดอกไม้และดอกอ่อนแต่ละชนิดบอกเล่าถึงเรื่องราวที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง—ความตัดกันแบบกลุ่มในพื้นหลังที่สงบสีดอกไม้ของแจกันสีภาคผนวกกับสีฟ้าและสีเขียวที่สดใส เพิ่มความลึกและความร่ำรวยให้กับการร่างงาน.

จากมุมมองแรก อาจรู้สึกได้ถึงน้ำหนักของความงามในธรรมชาติที่ไร้สติ; สีสดใสกระตุ้นอารมณ์อย่างกลมกลืน ทั้งความสุขและความเศร้า ราวกับว่าตัวดอกไม้แบ่งปันความยิ่งใหญ่ในช่วงเวลาสั้นๆ ของพวกมัน โดยทับซ้อนกับการสะท้อนภาพอารมณ์ที่ขัดแย้งกันอย่างครอบคลุมน่าสนใจและช่วยให้เราระลึกถึงช่วงเวลาที่ผู้แสดงคุมของเรามีชีวิต โดยฟิลมิ่งตนเองและผู้ที่ร่วมเป็นพาร์ทเนอร์ที่รู้สึกเชื่อมต่อกับธรรมชาติ โดยไม่เพียงแค่ช่วยให้เข้าใจความคับแค้นในแต่ละขณะเคียงข้างกัน.