ภาพวาดนี้สร้างขึ้นในปี 1886 แสดงถึงตัวตนของศิลปินได้อย่างลงตัว การใช้แปรงในลักษณะกว้างสร้างความรู้สึกของการเคลื่อนไหวและภาวะอารมณ์ที่เข้มข้น โดยเฉพาะภาพลักษณ์ของศิลปินที่จ้องมองผู้ชมอย่างจริงจังทำให้รู้สึกถึงความสะเทือนใจและจิตใจที่ลึกซึ้ง เพลตสีประกอบไปด้วยโทนสีดินลึก มีการสร้างความขัดแย้งระหว่างสีที่สาดส่องบนใบหน้าและแบ่งอารมณ์ที่คลุมเครือภายใต้บรรยากาศอันมืดมน การใช้แสงและเงาได้อย่างชาญฉลาดไม่เพียงเน้นรูปทรงใบหน้า แต่ยังสะท้อนถึงชีวิตในใจที่ยุ่งเหยิงซึ่งสามารถแสดงถึงความเปราะบางและความเข้มแข็งในเวลาเดียวกัน

การจัดวางขององค์ประกอบนับว่าสาหัส สายตาของผู้ชมถูกดึงดูดไปยังใบหน้าและอดีต ทำให้มีการเน้นย้ำไปที่อารมณ์ที่ซ่อนอยู่ในนั้น อีกทั้งยังสะท้อนให้เห็นถึงพื้นหลังที่เรียบง่ายซึ่งสร้างความตัดกันกับรายละเอียดที่อ่อนช้อยของหนวดเคราและเสื้อผ้าของผู้เขียน เทคนิคดังกล่าวสร้างความเชื่อมโยงที่แนบแน่น แม้ถึงกับทำให้รู้สึกถึงน้ำหนักของชีวิตใหม่ ๆ ที่มากดทับศิลปิน ในบทบาททางประวัติศาสตร์ ผลงานนี้นำมาจากช่วงเวลาที่การค้นหาตนเองผ่านศิลปะเป็นเรื่องที่สำคัญ มันสะท้อนถึงความรู้สึกของผู้คนในช่วงเวลานั้น นอกจากนี้คุณค่าในด้านศิลปะนี้ไม่เพียงอยู่ที่เทคนิคการแสดงผล แต่ยังรวมถึงการเปิดเผยซึ่งใจสลัดและอิสระของจิตใจของผู้เขียน ให้ความรู้กับเราถึงการต่อสู้ระหว่างความสว่างและความมืดที่มีภายในตัวมนุษย์