Αυτή η αυτοπροσωπογραφία, που δημιουργήθηκε το 1886, αποτυπώνει την ουσία του καλλιτέχνη με αξιοσημείωτη ένταση. Οι τολμηρές πινελιές αποδίδουν μια αίσθηση κίνησης και ωμής συναισθηματικότητας, καθώς η διαπεραστική ματιά του καλλιτέχνη έλκει τον θεατή σε μια στιγμή ενδοσκόπησης. Η χρωματική παλέτα επικεντρώνεται σε βαθιές, γήινες αποχρώσεις, αντίθετα με τις πινελιές φωτός στο πρόσωπο και τη σωλήνα, δημιουργώντας μια δραματική και σκοτεινή ατμόσφαιρα. Η χρήση σκιών όχι μόνο τονίζει τις περιγράμματα του προσώπου, αλλά και αντικατοπτρίζει την πολύπλοκη εσωτερική ζωή του καλλιτέχνη, προτείνοντας έναν συνδυασμό ευαλωτότητας και δύναμης.

Η σύνθεση είναι σφιχτά καδραρισμένη, εστιασμένη στο πρόσωπο, χωρίς αποσπασματικά στοιχεία από την έκφραση που περιέχει. Υπάρχει μια απλότητα στο φόντο που έρχεται σε αντίθεση με τις περίπλοκες λεπτομέρειες της γενειάδας και των ρούχων του καλλιτέχνη. Αυτή η τεχνική έμφασης στο θέμα δημιουργεί μια οικεία σύνδεση· σχεδόν μπορεί κανείς να νιώσει το βάρος της ύπαρξης που πιέζει τον καλλιτέχνη. Ιστορικά, αυτό το έργο προέρχεται από μια περίοδο κατά την οποία η αυτοεξερεύνηση μέσω της τέχνης απέκτησε όλο και περισσότερη σημασία, αντηχώντας τα συναισθήματα πολλών συγχρόνων στην κίνηση του μετα-ιμπρεσιονισμού. Η σημασία αυτού του έργου δεν έγκειται μόνο στην τεχνική εκτέλεσή της, αλλά και στην ειλικρινή και ανοιχτή αποκάλυψη της ψυχικής κατάστασης του καλλιτέχνη, προσφέροντας μια ματιά στην αναμέτρηση μεταξύ φωτός και σκοταδιού που ορίζει την ανθρώπινη εμπειρία.