Ten autoportret, stworzony w 1886 roku, uchwyca istotę artysty z niezwykłą intensywnością. Odważne pociągnięcia pędzla przekazują poczucie ruchu oraz surowe emocje, a przenikliwy wzrok artysty przyciąga widza do chwili introspekcji. Paleta kolorów opiera się na głębokich odcieniach ziemi, kontrastując z akcentami światła na twarzy i blasku na fajce, tworząc dramatyczną i mroczną atmosferę. Użycie cieni nie tylko podkreśla kontury twarzy, ale także odzwierciedla złożone życie wewnętrzne artysty, sugerując połączenie wrażliwości i siły.

Kompozycja jest ściśle zamknięta, skoncentrowana na twarzy, bez rozpraszających elementów od wyrażenia, które ona zawiera. W tle dominuje prostota, która kontrastuje z drobiazgowymi szczegółami brody i odzieży artysty. Ta technika akcentowania tematu tworzy intymne połączenie; można niemal poczuć ciężar istnienia spoczywający na artyście. Historycznie to dzieło pochodzi z okresu, kiedy samopoznanie poprzez sztukę stawało się coraz bardziej istotne, odzwierciedlając uczucia wielu współczesnych w ruchu postimpresjonistycznym. Znaczenie tej pracy nie tkwi tylko w technicznym wykonaniu, ale także w szczerym i otwartym ujawnieniu stanu umysłu artysty, oferując wgląd w walkę między światłem a ciemnością, która definiuje ludzkie doświadczenie.