Bu 1886 tarihli otoportre, sanatçının doğasını yakalayan güçlü bir eser. Cesur fırça darbeleri, bir hareket hissi ve ham duygular iletmekte, sanatçının keskin bakışı izleyiciyi bir içsel düşünme anına çekmektedir. Renk paleti, derin toprak tonlarına dayanmakta ve yüz ve pipo üzerindeki ışık vurgu noktaları ile zıtlık oluşturarak dramatik ve kasvetli bir atmosfer yaratmaktadır. Gölgelerin kullanımı, yüz hatlarını vurgulamakla kalmayıp aynı zamanda sanatçının karmaşık iç dünyasını da yansıtarak bir kırılganlık ve güç karışımını önermektedir.

Kompozisyon sıkıca çerçevelenmiş, yüz üzerine odaklanmış ve içerdiği ifadeden herhangi bir dikkat dağıtıcı öğe yok. Arka plandaki sadelik, sanatçının sakalı ve kıyafetlerindeki ayrıntılı işçilikle zıtlık oluşturmaktadır. Bu konu üzerindeki vurgulama tekniği samimi bir bağlantı yaratmaktadır; biri neredeyse sanatçının üzerindeki varlık yükünü hissedebilir. Tarihsel açıdan, bu eser, sanatta kendini keşfin önem kazandığı bir dönemden gelmektedir ve pek çok çağdaşın izlenimci sonrası hareketinin duygularını yankılamaktadır. Bu eserin önemi sadece teknik icra ile sınırlı değildir; aynı zamanda sanatçının ruh hali ile ilgili açık ve samimi bir ifşasında, insan deneyiminin tanımını yapan ışık ve karanlık arasındaki savaşa dair bir kesit sunmaktadır.