ภาพพิมพ์ไม้ชิ้นนี้บันทึกภาพภูเขาสูงใหญ่ที่ปกคลุมด้วยเมฆนุ่มนวลในช่วงพลบค่ำ เทคนิคการใช้สีที่ซ้อนทับอย่างประณีต—จากสีน้ำเงินเข้มของยามพลบค่ำจนถึงเฉดสีอบอุ่นของแสงอาทิตย์ใกล้ขอบฟ้า—สร้างบรรยากาศที่เงียบสงบแต่ทรงพลัง ทำให้ผู้ชมรู้สึกเคารพเงียบ ๆ ต่อธรรมชาติ การใช้เงาอย่างมีรายละเอียดและเส้นสายที่ละเมียดละไม สื่อถึงเนื้อสัมผัสของภูเขาและเมฆอย่างชัดเจน กำหนดความสมดุลระหว่างดินกับฟ้า ที่เชิงเขามีเงาต้นไม้และหน้าต่างบ้านเล็ก ๆ ที่ส่องแสง เป็นจุดเล็ก ๆ ของมนุษย์ในท่ามกลางธรรมชาติกว้างใหญ่

องค์ประกอบระหว่างความมืดกับแสง รายละเอียดกับความเรียบง่าย เป็นลักษณะเด่นของภาพอุคิโยเอะแบบดั้งเดิม แต่ผลงานชิ้นนี้ยังสื่อถึงความลึกซึ้งทางอารมณ์ที่กระตุ้นให้เกิดการพินิจพิเคราะห์ ท้องฟ้ายามพลบค่ำที่ไล่โทนสีอย่างงดงามและการเคลื่อนไหวของเมฆที่เหมือนกระซิบกระซาบ ชวนให้นึกถึงความงดงามของธรรมชาติที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วและรู้สึกชื่นชมในความงามนั้น ผลงานนี้สร้างขึ้นในปี 1930 เป็นทั้งการสืบทอดและพัฒนาของประเพณีทางศิลปะที่มีมายาวนานหลายศตวรรษ