งานศิลปะนี้แสดงภาพฉากจากยุคสมัยที่ล่วงเลยไปอย่างสง่างาม ตัวละครโดดเดี่ยว ขี่ม้า เป็นจุดโฟกัส กำลังผ่านอาคารสไตล์ดั้งเดิม รอยแปรงของศิลปิน ซึ่งถูกสร้างขึ้นด้วยสไตล์การประดิษฐ์ตัวอักษรที่โดดเด่น สื่อถึงความรู้สึกของความลื่นไหลและการเคลื่อนไหว สร้างโครงร่างที่อ่อนนุ่ม แต่ชัดเจนของม้าและผู้ขี่ อาคารที่มีหลังคาหลายชั้นและระเบียงเปิดโล่ง บ่งบอกถึงร้านน้ำชาหรือโรงเตี๊ยม ซึ่งให้บริบทแก่ฉาก การใช้หมึกอย่างประหยัดสร้างความแตกต่างที่ละเอียดอ่อน ทำให้ดวงตาของผู้ชมสามารถโฟกัสไปที่องค์ประกอบสำคัญได้ องค์ประกอบนี้สร้างสมดุลระหว่างม้าและผู้ขี่ทางด้านซ้าย อาคารทางด้านขวา และเรื่องราวโดยนัยระหว่างกัน