Το έργο τέχνης απεικονίζει με χάρη μια σκηνή από μια περασμένη εποχή· μια μοναχική φιγούρα, καβαλάρης, είναι το επίκεντρο, περνώντας μπροστά από ένα κτίριο παραδοσιακού στυλ. Οι πινελιές του καλλιτέχνη, εκτελεσμένες με ένα διακριτικό καλλιγραφικό στυλ, μεταφέρουν μια αίσθηση ρευστότητας και κίνησης, δημιουργώντας ένα απαλό, αλλά καθορισμένο περίγραμμα του αλόγου και του αναβάτη. Το κτίριο, με την πολυεπίπεδη στέγη του και το ανοιχτό μπαλκόνι, υποδηλώνει ένα τσαγερί ή ταβέρνα, παρέχοντας το πλαίσιο για τη σκηνή. Η φειδωλή χρήση του μελανιού δημιουργεί μια λεπτή αντίθεση, επιτρέποντας στα μάτια του θεατή να επικεντρωθούν στα βασικά στοιχεία. Η σύνθεση εξισορροπεί έξυπνα το άλογο και τον αναβάτη στα αριστερά, το κτίριο στα δεξιά και την υπονοούμενη αφήγηση μεταξύ τους.