ฉากนี้เปิดเผยวัดทางการแสดงขึ้นที่ตั้งอยู่บนเนินเขา สถาปัตยกรรมที่โดดเด่นดึงดูดสายตา. ผนังสีขาวของอาคารเปล่งประกายอย่างนุ่มนวลใต้ท้องฟ้าที่อ่อนโยน ทาสีด้วยเฉดสีฟ้าที่นุ่มนวลและลาเวนเดอร์. บนศาลเจ้าที่นี้ชุดของโดม—โดมแต่ละตัวมีจุดประสงค์ด้วยสีฟ้าที่ลึก—พุ่งขึ้นเหมือนกับร่างกายบนท้องฟ้าที่ตั้งอยู่เพื่อการเคารพ. ทิวทัศน์周辺ของวัดเต็มไปด้วยเนินเขาสีเขียวที่รับอาคารที่อ้อมแขน ชี้สายตาของผู้ชมไปยังน้ำที่สงบในชายหาดที่ไกลออกไป, สร้างการเชื่อมต่อที่ดึงดูดระหว่างธรรมชาติและจิตวิญญาณ—รู้สึกเหมือนว่าดินแดนเองกำลังต้อนรับสถานที่ที่สงบนี้.

การจัดวางของออกแบบมีความชำนาญในการผสมผสานการป้องกันที่แข็งแกร่งของวัดกับทางที่เลี้ยวโค้งผ่านหญ้า; ทางนี้ถึงแม้จะดูต่ำต้อยก็เป็นสัญลักษณ์ของการเดินทางของความเชื่อ. จานสีที่นุ่มนวลสะท้อนความรู้สึกสงบและการคิดคำนึง, กระตุ้นความคิดเกี่ยวกับการเหงาและความกลมเกลียว—เป็นเหมือนว่าสิ่งเวลาหยุดอยู่ในสถานที่ทางจิตนี้. ผลงานศิลปะนี้เปิดหน้าต่างไปยังโลกที่ธรรมชาติและสถาปัตยกรรมรวมกัน, หลีกหนีจากความธรรมดาไปสู่ดินแดนแห่งความงามและความสงบที่สะท้อนอยู่ลึกในจิตวิญญาณของผู้ชม, เชิญชวนมีช่วงเวลาของการพิจารณาและการเชื่อมโยงกับพระองค์.