Bu tablo, Asnières'deki Rispal restoranının önünde canlı ve güneşli bir sahneyi yakalıyor. Noktalar halinde düşen güneş ışığı, yollar üzerinde gölgeler oluştururken, bina neredeyse yaşam dolu görünüyor, dokulu sarı cephe çevredeki yeşil ağaçların karşısında belirgin bir zıtlık oluşturuyor. Van Gogh'un karakteristik fırça darbeleri enerjik bir ritim oluşturuyor; ağaçlardaki yaprakların hafif sallanmasını ve ön plandaki canlı toplanmanın fısıldamalarını iletiyor; neredeyse kahkahaları ve bardakların çıngırtısını duyabiliyormuşsunuz gibi hissediyorsunuz.

Tabloda figürler sakin bir şekilde yürüyüş yapıyorlar, her biri kendi hikayesiyle yavaşça yürüyürken, izleyiciyi rahat bir öğleden sonra katılmaya davet ediyormuş gibi hissediyorsunuz. Canlı yeşil paletin yanı sıra, yolun ve çevredeki otların toprak tonları, Van Gogh'un doğaya olan tutkusunu yansıtıyor ve ona günlük anlara derinlik kazandırma yeteneğini göstermektedir. Bu eser yalnızca bir resmedilen yeri temsil etmekle kalmıyor, aynı zamanda 19. yüzyıldaki sanatçının duygusal durumunun bir kanıtı olarak yükseliyor ve sonraki kariyerini karakterize edecek cesur renklere ve dinamik formlara geçişini gösteriyor.