Sahne, sakin bir günün yumuşak ışığıyla yıkanmış kırsal yaşamın bir tablosu olan, dingin bir sadelikle açılıyor. Manzara, hayatla nefes alır gibi görünen dokulu bir yüzey yaratan fırça darbeleriyle, narin bir dokunuşla sunuluyor. Ön plandaki bir tarla, muhtemelen yeni sürülmüş, ufku oluşturan ağaçların sırasına doğru uzanıyor ve yaprakların arasından görünen binaların ipuçlarıyla noktalanıyor. Geniş, soluk mavi bir gökyüzü, sakin bir atmosferi ima ediyor.

Sanatçının tekniği, renklerin ince geçişlerinde, ışığın tarlalarda ve ağaçlarda dans etme biçiminde belirgindir. Kompozisyon dengeli, sahne boyunca ön plandan arka plana gözü çekerek derinlik ve mekan hissi yaratıyor. Renk paleti, yeşiller, maviler ve toprak tonları hakimdir, huzur ve uyum duygusu uyandırır. Doğanın basit zevklerinin değer gördüğü bir zamanı fısıldıyor. Bu eser, zaman içinde bir anı, günlük yaşamda bulunan güzelliğin bir kutlamasını kapsıyor.