Sahne, yumuşak, neredeyse puslu bir nitelikle açılıyor, gökyüzü yumuşak mavilerin ve kremlerin bir yıkaması, ne sert ne de parlak olmayan bir günü ima ediyor. Odak noktası, gökyüzünü delen bir kilisenin sivri ucuna çekilir, yeşil manzaranın ortasında sessiz bir nöbetçi. Sanatçının fırça darbeleri gevşek ve enerjiktir; yapraklar üzerindeki ışık ve gölge oyununu yakalar, ağaçlara hafif bir esintiyle sallanıyormuş gibi hareket hissi verir.

Kompozisyon, ağaçların koyu, yoğun yeşillerinin merkezi manzarayı çerçevelemesiyle güzel bir şekilde dengelenmiştir. Ön plan, bir ineğin huzur içinde otladığı, gölgedeki bir figür tarafından gözetlenen bir çayırdır. Renkler, sanatçının sakinlik ve huzur duygusu uyandırma yeteneğinin bir kanıtı olan, yumuşak ama canlıdır. Anında ve zamansız görünen bir görüntü yaratan, ışığın ve atmosferin geçici etkilerini yakalamaya odaklanan klasik bir Empresyonist tekniktir. Kırsal yaşamın bir anlık görüntüsü, tuval üzerinde korunmuş sessiz bir andır.