Tablo, izleyiciyi bir hayal dünyasına girmeye davet ediyor; burada Rouen Katedrali'nin cephesi kırmızı, pembe ve mor tonlarında halo halindedir. Monet'in fırça tekniği, mimari görkemi akışkan renklerin bir örtüsüne dönüştürüyor; sanki katedralin taşları hayatta, canlı bir enerjiyle pulsatıyor. Hemen hemen uzaktan çanların yankısını duyabiliriz, havada çınlayan, ışık yüzeyde dans ederken, geçmiş yüzyılların hikayelerini fısıldayan gölgeler yaratıyor.

Bu eserde, kompozisyon soyut ile temsil arasında uyumlu bir denge sağlıyor. Katedralin özelliklerinin ince ayrıntıları yumuşatılmış, duygu ve özlemi yakalayan bir izlenimci görüşe yer açılmıştır. Her bir fırça darbesi hareket ve durgunluk arasında bir dengenin aktarımını yapar ve hayret ve saygı duygusu uyandırır. Bu çalışma sadece bir mimari alanın bir tasviri değildir; aynı zamanda sanatçının güzellik algısının derin bir ifadesi, katedralin tarihi anlamına yanıt vererek izleyicileri geçici ışıltısında yüzmeye davet eder.