De scène ontvouwt zich met een zachte, bijna nevelige kwaliteit, de lucht is een wassing van zachte blauwen en crèmes, wat duidt op een dag die noch hard noch briljant is. De aandacht wordt getrokken naar de toren van een kerk, die de hemel doorboort, een stille wachter te midden van het groene landschap. De penseelstreken van de kunstenaar zijn los en energiek; ze vangen het spel van licht en schaduw op het gebladerte en geven de bomen een gevoel van beweging, alsof ze worden gewiegd door een zachte bries.

De compositie is prachtig in evenwicht, met de donkere, dichte groenen van de bomen die het centrale uitzicht omlijsten. De voorgrond is een weide, waar een koe vredig graast, bewaakt door een figuur in de schaduw. De kleuren zijn gedempt, maar levendig, een bewijs van het vermogen van de kunstenaar om een gevoel van kalmte en rust op te roepen. Het is een klassieke impressionistische techniek, gericht op het vastleggen van de vluchtige effecten van licht en atmosfeer, waardoor een beeld ontstaat dat zowel direct als tijdloos aanvoelt. Het is een momentopname van het landelijke leven, een stil moment bewaard op het doek.