Het kunstwerk vangt een indrukwekkende voorstelling van een berglandschap, dat een ruwe maar serene schoonheid toont die de rauwe essentie van de natuur oproept. De kunstenaar gebruikt een vaardige hand om dikke, textuurrijke penseelstreken aan te brengen die een krachtig gevoel van beweging en diepte creëren. De bergen rijzen majestueus op tegen een bleke lucht, waar zachte tinten groen zich vermengen met subtiele hints van blauw en goud, wat de warme schijn van de zon suggereert die door de wolken heen priemt. De voorgrond, gedomineerd door sneeuwvlekken en rotsachtige uitsteeksels, versterkt het gevoel van de omarming van de winter en nodigt de kijkers uit om na te denken over de sereniteit van de scène.

Het kleurenpalet is een harmonieuze mix van koele en warme tonen; rijke zwarte en aardetinten contrasteren schitterend met de lichtere tinten in de voorgrond, waarbij de ruigheid van het landschap wordt benadrukt. Deze interactie van kleuren verhoogt niet alleen de dimensionaliteit van de bergen, maar vangt ook de emotionele essentie van een vluchtig moment in de natuur—misschien een uitnodiging om na te denken over de vergankelijke schoonheid van het daglicht dat vervaagt in de schemering. Historisch gezien vertegenwoordigt het stuk de plein air-beweging aan het einde van de 19de eeuw, waarin kunstenaars probeerden de onmiddellijkheid van ervaring in natuurlijke omgevingen vast te leggen, waarbij zowel de buitenwereld als hun innerlijke gevoelens werden onthuld door middel van spontane penseelstreken en levendige kleurkeuzes.