Deze serene meren scène vangt de zachte omarming van de natuur, waarbij het kalme water de gedempte kleuren van de omliggende berghellingen weerspiegelt. De fijne penseelstreken en transparante aquareltechniek van de kunstenaar creëren een zachte, atmosferische kwaliteit die de kijker uitnodigt tot een rustig moment van contemplatie. De compositie balanceert vakkundig de rotsachtige voorgrond met het uitgestrekte water en de imposante bergen daarachter, en leidt het oog natuurlijk door de scène.

Het kleurenpalet bestaat uit aardetinten — bruin, groen en subtiele blauwtinten — die harmoniseren met de mistige lucht om de koele, frisse berglucht op te roepen. Er heerst een vredig, bijna meditatief gevoel, alsof de tijd vertraagt in dit afgelegen landschap. Geschilderd in 1895, belichaamt dit werk de romantische waardering voor natuurlijke schoonheid aan het einde van de 19e eeuw, waarbij de gevoeligheid van de kunstenaar voor licht en atmosfeer een eenvoudig bergmeer verandert in een tijdloos toevluchtsoord.