Αυτή η ήρεμη λίμνη αποτυπώνει τη γλυκιά αγκαλιά της φύσης, όπου τα ήρεμα νερά αντανακλούν τις απαλές αποχρώσεις των γύρω ορεινών πλαγιών. Η λεπτή πινελιά και η διαφανής τεχνική του υδατοχρώματος δημιουργούν μια μαλακή, ατμοσφαιρική ποιότητα, προσκαλώντας τον θεατή σε μια στιγμή ήρεμης στοχασμού. Η σύνθεση ισορροπεί επιδέξια το βραχώδες προσκήνιο με τα απέραντα νερά και τα επιβλητικά βουνά στο βάθος, καθοδηγώντας το βλέμμα φυσικά μέσα στη σκηνή.

Η παλέτα αποτελείται από γήινες αποχρώσεις — καφέ, πράσινα και απαλό μπλε — που εναρμονίζονται με τον ομιχλώδη ουρανό, προκαλώντας την αίσθηση του δροσερού, καθαρού αέρα ενός ορεινού καταφυγίου. Υπάρχει μια ειρηνική, σχεδόν διαλογιστική αίσθηση, σαν να επιβραδύνει ο χρόνος σε αυτό το απομονωμένο τοπίο. Ζωγραφισμένο το 1895, το έργο αυτό αποτελεί παράδειγμα ρομαντικής εκτίμησης της φυσικής ομορφιάς στα τέλη του 19ου αιώνα, όπου η ευαισθησία του καλλιτέχνη στο φως και την ατμόσφαιρα μεταμορφώνει μια απλή ορεινή λίμνη σε έναν διαχρονικό ναό.