Αυτή η γαλήνια σκηνή αιχμαλωτίζει μια ήσυχη μαρίνα γεμάτη ιστιοπλοϊκά, ζωγραφισμένη με τον χαρακτηριστικό ιμπρεσιονιστικό πινελιά του Μονέ που χορεύει απαλά στον καμβά. Το νερό καθρεφτίζει τα σκάφη και τον ουρανό με ένα απαλό, ρευστό εφέ, όπου οι αντανακλάσεις θολώνουν τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και εντύπωσης. Η σύνθεση οδηγεί απαλά το βλέμμα από το συγκρότημα των αγκυροβολημένων σκαφών στα δεξιά προς τον ομιχλώδη ορίζοντα, όπου διακρίνονται σιλουέτες μιας πόλης πίσω από τους ψηλούς ιστούς. Ο Μονέ χρησιμοποιεί μια ψυχρή, υποτονική παλέτα - κυρίαρχα μπλε, πράσινα και πινελιές κόκκινου γήινου - που προκαλεί αίσθηση ηρεμίας, σαν να βρέχει το τοπίο το απαλό φως του πρωινού.

Η σκηνή αντανακλά τους ειρηνικούς ρυθμούς της ζωής δίπλα στο νερό, προσκαλώντας να ακούσει κανείς τα απαλά κύματα και τα μακρινά τραγούδια των πουλιών. Οι πινελιές του Μονέ είναι χαλαρές αλλά σκόπιμες, επικάθεται τα χρώματα με αυθορμητισμό που μεταφέρει κίνηση παρά την ηρεμία του θέματος. Αυτό το έργο υπογραμμίζει τον πρωτοποριακό του ρόλο ως ιδρυτή του Ιμπρεσιονισμού, αιχμαλωτίζοντας τα στιγμιαία εφέ του φωτός και της ατμόσφαιρας αντί για στατικό ρεαλισμό. Ζωγραφίστηκε το 1875 και αντικατοπτρίζει τη γοητεία του Μονέ για το Αργκαντεούιγ, έναν τόπο όπου βρήκε έμπνευση στις καθημερινές στιγμές και στη γαλήνια θέα της φύσης.