Deze serene scène toont een stille marina vol jachten, geschilderd met Monets kenmerkende impressionistische penseelvoering die licht over het doek danst. Het water weerspiegelt de boten en de lucht erboven met een zacht, vloeiend effect, waarbij reflecties de grens tussen realiteit en indruk vervagen. De compositie leidt het oog zachtjes van de groep aangemeerde boten rechts naar de mistige horizon, waar vaag de contouren van een stad zichtbaar zijn achter de hoge masten. Monet gebruikt een koele, gedempte kleurenpalet — gedomineerd door blauw, groen en accenten van aardse roodtinten — wat een rustige sfeer oproept, alsof het zachte ochtendlicht het landschap bevochtigt.

De scène straalt de vredige ritmes uit van het leven aan het water en nodigt uit om het zachte klotsen van golven en het verre gezang van vogels te horen. Monets penseelstreken zijn los maar doelbewust, waarbij hij kleuren spontaan op elkaar aanbrengt die beweging suggereren ondanks het rustige onderwerp. Dit werk illustreert zijn pioniersrol als grondlegger van het impressionisme, waarbij hij vluchtige licht- en sfeereffecten vastlegt in plaats van statisch realisme. Geschilderd in 1875, weerspiegelt het Monets fascinatie voor Argenteuil, een plek waar hij inspiratie vond in alledaagse momenten en de rustige pracht van de natuur.