Bu etkileyici manzarada, bir hemen hemenküçük olmak sıradan bir nehrin sakin sularına çekiliriz; gökyüzünün yumuşak tonlarını yansıtan mavi ve sıcak bir ton arasında geçiş yaparken. Ufkumuz, Saint Peter Bazilikası'nın muhteşem siluetiyle dominas alınmış, zarifçe yükselen kubbeye ortası; sağlam bir varlık olan Castel Sant'Angelo sahneye tarihi bir ağırlık katıyor. Bir taş köprüsü suyun üzerinden yükselişi sağlıyor, ön planın ve arka planda geniş bir şehir manzarası arasında hayati bir bağlantı kuruyor. Teknedeki figürler—günlük işlerini yaparak—yaşam ve hareket hissini ekliyor, bu nesir-üstü çevrede rutin yaşamın bir bakış açısını sunuyor; eylemler, nehrin sakin akışına yansıyor gibi görünüyor.

Sanatçının renk paleti, eserin duygusal etkisini artırıyor. Toprak renkleri ve derin yeşiller, yumuşak mavi ve sıcak sarılarla doluşarak sadece bir manzara yaratmıyor, aynı zamanda nostalji ve huzur duygularını çağrıştıran uyumlu bir ön müzik olarak da bir araya geliyor. Işık ve gölge arasındaki dramatik etkileşim, izleyicinin gözünü kompozisyon boyunca nazikçe yönlendiriyor, onları detaylara dikkat etmeye teşvik ediyor; eğimli nehir kıyısından kuş bakışı gelen zengin binalara kadar. Bu huzur içinde, tarihi derinliği olan Roma’ya yapılan bir korkusuz bir saygı vardır; zamanın geçişinden ve kıyılarında gelişen hikayeler üzerine düşünüp durur.