Eser, narin fırça darbeleri ve minimalist bir çekicilikle sunulan dokunaklı bir illüstrasyondur, görsel bir şiirdir. Basit kıyafetler giymiş yalnız bir figür, elleri arkasında kenetlenmiş, düşüncelere dalmış durmaktadır. Arka plan, dinginliğin bir araştırmasıdır: birkaç zarif vuruş, çiçek açan bir ağacın çıplak dallarını tasvir eder, pembe çiçekler gelip geçici anılar gibi dağılmıştır. Aşağıda, stilize çimler yumuşak bir eğim boyunca büyür ve tüm sahne, solan bir günün yumuşak, kısık tonlarına bürünerek melankoli ve iç gözlem hissi yaratır. Sanatçının tarzı, sınırlı bir renk paleti kullanan ve duyguyu iletmek için form ve kompozisyonun temel unsurlarına odaklanan geleneksel mürekkep yıkama resmini andırır.