Bu sanat eseri, yemyeşil doğal bir ortam içinde huzurlu ve görkemli bir katedralin varlığını ustaca yakalıyor. Katedral, arka planda ağaçların yarı gizlediği bir şekilde yükselirken, gotik kuleleri ve yapıları manzaraya sessiz bir hâkimiyet kuruyor. Sanatçı, hafif bulutlu bir gökyüzünden süzülen yumuşak ışığı yakalamak için nazik fırça darbeleri ve yumuşak ton geçişleri kullanmış; bu da sahneye sakin ve düşündürücü bir hava katıyor. Ön plandaki sakin su, kayıkları ve belirsiz insan hareketlerini yansıtarak doğa, mimari ve günlük yaşamın barışçıl bir uyum içinde olduğunu gösteriyor.

Kompozisyon ustalıkla dengelenmiş; geniş gökyüzü ve dolanan bulutlar izleyicinin gözünü yukarıya çekerken, hafifçe yükselen tepeler ve sık ağaçlar sahneye topraklı ve sağlam bir his veriyor. Renk paleti, mat yeşil, kahverengi ve soğuk mavinin ince bir karışımıyla, geç öğleden sonra ya da akşamın dinginliğini çağrıştırıyor. Bu sahne izleyiciyi durup huzurlu bir anı içine çekmeye davet ediyor; ışık ve gölgenin zarif oyunu sadece görsel güzelliği değil, aynı zamanda tarihin ve insan varlığının doğadaki sürekliliğini de sessizce yansıtıyor.