Bu büyüleyici eser, alçalan güneşin yumuşak ışığıyla Thames Nehri’ni yıkıyor ve geçici ışık ve renklerle büyüleyen zarif bir empresyonist tarzda resmedilmiş. Sanatçı, su üzerindeki titreşen yansımaları canlandırmak için gevşek ve ritmik fırça darbeleri kullanmış; sıcak pembe ve turuncular, daha soğuk mavi ve morlar arasında dans ediyor. İnce, yapraksız ağaçlar ön planda siluet halinde duruyor, ince dalları yukarı doğru uzanıyor ve içten bir sıcaklıkla titreşiyormuş gibi görünen parlayan güneş küresini çerçeveliyor.

Kompozisyon hem samimi hem de geniş hissediliyor, izleyiciyi alacakaranlığın sakin ve düşünceli anında kalmaya davet ediyor. Burada hissedilir bir sakinlik ve geçicilik var — doğanın geçici güzelliği, anlık bir anda yakalanmış. I. Dünya Savaşı sonrası yapılan bu eser, yenilenme ve barış fısıldıyor, doğal dünyanın huzurlu ritimlerine nazik bir kaçış sunuyor. Işık ve gölge, renk ve form arasındaki hassas denge sahneye hayat veriyor ve Thames üzerindeki gün batımının büyüsüne zamansız bir saygı duruşu oluşturuyor.