Bu duygusal peyzaj resmi, sakin bir nehir kenarı sahnesini yansıtıyor; toprak tonlarıyla sakinlik ve nostalji fısıldayan bir paletle. Dar bir toprak yolu yumuşak yeşilliklerin arasından kıvrılarak, gölde demirlemiş küçük bir tekneye doğru yürüyen yalnız bir figüre götürüyor gözleri. Ağaçların ince dalları hafifçe gökyüzüne karışıyor — ışık ve gölge arasında yakalanmış bir hareket izlenimi. Gökyüzü ise gri ve soluk mavi tonların ince geçişleriyle boyanmış, üzeri bulutlu bir havayı ima ederek sahneye hem samimi hem de geniş bir hüzün katıyor.

Sanatçının fırça darbeleri empresyonist yumuşaklığı doğalçılıkla harmanlıyor; ön plandaki yapraklar ve figürün detayları ile uzaktaki ufkun bulanık tasvirleri dengeleniyor. Kompozisyonun büyük bölümünün gölgede bırakılması, suyun ışıkla aydınlanan kısımlarına canlı bir karşıtlık yaratıyor; derinlik ve atmosferi artırıyor. Bu eser; serin nehir esintisini, suyun hafif çarpmasını ve yaprakların nazik hışırtısını hayal etmeye davet ediyor — zamanda asılı kalmış anlar. 19. yüzyıl sonlarında yapılmış, günlük kırsal yaşamın geçici güzelliğine sanatsal bir duyarlılığı gösteriyor ve doğa ile insanlığı lirik bir hassasiyetle uyumlaştırıyor.